Kjenner to stk. som har bytta heile fornavnet sitt. Den eine har bytta eit heilt vanleg fornavn mot eit *veldig* uvanleg, og har i det heile blitt veldig "alternativ". Men det virkar som ho har det godt, og det er det som betyr noko!
Den andre har bytta frå eit svært uvanleg, til eit ganske vanleg, sukkersøtt navn. Vanskeleg for dei rundt ho (i alle fall dei som ikkje er aller nærast) å huske å bruke det nye navnet sjølv om det er fleire år sidan byttet.
Og så har eg ein bekjent som mislikte mellomnavnet sitt såpass (oppkalling etter far) at han berre fekk fjerna det. Ingen traumatiske minner knytt til far altså, han berre likte vekeleg ikkje navnet.
Viss du trur det vil vere lettare for deg å sleppe å forholde deg til dobbeltnavnet ditt, så berre fjern det eine! Om du vanlegvis berre brukar det første navnet uansett så burde det ikkje by på problem i det heile tatt.
Den andre har bytta frå eit svært uvanleg, til eit ganske vanleg, sukkersøtt navn. Vanskeleg for dei rundt ho (i alle fall dei som ikkje er aller nærast) å huske å bruke det nye navnet sjølv om det er fleire år sidan byttet.
Og så har eg ein bekjent som mislikte mellomnavnet sitt såpass (oppkalling etter far) at han berre fekk fjerna det. Ingen traumatiske minner knytt til far altså, han berre likte vekeleg ikkje navnet.
Viss du trur det vil vere lettare for deg å sleppe å forholde deg til dobbeltnavnet ditt, så berre fjern det eine! Om du vanlegvis berre brukar det første navnet uansett så burde det ikkje by på problem i det heile tatt.
